Dag iedereen! 👋

Vrijdag was het zover: onze allerlaatste dag in Sport Vlaanderen Woumen.
En deze keer schrijven wij – de leerkrachten – een bericht vanuit ons eigen perspectief… want geloof ons: wij hebben óók een GWP beleefd om nooit meer te vergeten. 😉

🌟 Een week vol verwondering

We leerden jullie kinderen op een totaal nieuwe manier kennen.
We zagen hoe ze:

• elkaars bedden “opmaakten” (het was soms meer een gevecht dan een bed opmaken, maar het is het idee dat telt!)
• elkaar hielpen met haren kammen (met wisselend succes: van topmodellen tot moderne kunst)
• elkaar van de hongersnood redden door snoepjes uit te wisselen alsof het goud was!

Geen zorgen: het eten in de refter was echt lekker… maar kinderen + snoep = een eeuwenoude natuurwet.

🐴 Pony’s, pret en een bijna opgegeten jas

We deden geweldige activiteiten en genoten van de pony’s.
De meesten waren superlief… behalve eentje die dacht dat de jas van de meester een snack was.
Gelukkig werd noch meester Bjorn, noch zijn jas opgegeten. Al kwam die jas wel dicht in de buurt.

🔥 En dan… het brandalarm

Een onvergetelijk moment...

Om 5u15 klonk er een 30 minuten durend brandalarm.
Een soort operaconcert, maar dan zonder muziek en mét het gevoel dat je hart probeert te ontsnappen.

We sprongen recht, met maar één gedachte:
“We zijn verantwoordelijk voor 39 kinderen.”

Toen we de gang instapten, zagen we 39 hoopjes slaap met piepkleine oogjes uit de deuropening kijken.
Je kon hun blik lezen:
“Wat nu? En… is dit misschien een pyjamafeestje?”

Achteraf bekeken was het schattig.
Op dat moment?
Nee. Gewoon nee.

Maar hé, zeg nu zelf: een GWP zonder knotsgek verhaal is geen echte GWP, toch?

🍟 De laatste dag

We brachten een interessant bezoek aan ’t Hof van de Rhille en sloten af met frietjes met stoofvlees (altijd een succes ❤️).
Daarna deden we onze laatste teambuildingactiviteit – volledig op karakter, met kinderen die half in slaap leunden op onze schouders.

❤️ Het afscheid

Toen de kinderen in de armen van hun mama of papa sprongen – soms met een glimlach, soms met een traantje – wisten we:
dit was een week die hen én ons voor altijd bijblijft.

Toen het domein leeg was en de poort dichtging,
werd het even stil.
Geen geroezemoes meer, geen verhalen meer, geen grappige uitspraken die we stiekem willen noteren…
Gewoon stilte.
En een warm gevoel.

🥹 Tot slot

Mama’s en papa’s: bedankt voor het vertrouwen dat jullie ons gaven.
Kinderen van de derde graad: bedankt voor een prachtig, onvergetelijk avontuur.
Sport Vlaanderen Woumen: bedankt voor al die jaren en voor deze laatste, gouden herinnering. Jullie zullen gemist worden.

Met heel veel dankbaarheid,
Juf An, juf Jolien & meester Bjorn